Λίγες εβδομάδες πριν τους Black Keys, τη συναυλία δηλαδή που περιμένω εδώ και μήνες, είχα και πάλι την ατυχία να χτυπήσω το πόδι μου, κατά τη διάρκεια εγκαινίων ενός νέου μαγαζιού στο Κολωνάκι.
Το χειρότερο είναι ότι οι μήνες που έρχονται είναι αρκετά φορτωμένοι, με πρεμιέρες νυχτερινών κέντρων, φεστιβάλ κι εκθέσεις στις οποίες θα γίνεται φυσικά το αδιαχώρητο κι όπως καταλαβαίνετε δεν είναι δυνατόν να μην δώσω κι εγώ το «παρών». Φυσικά μέσα στον Αύγουστο έρχονται κι οι διακοπές μου στην Ανάφη και το τελευταίο που θα ήθελα είναι να κυκλοφορώ με πατερίτσες στις όμορφες παραλίες του νησιού, μπροστά σε τόσα μάτια.
Αυτή βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που τραυματίζομαι λίγες ημέρες πριν από κάποιο σημαντικό event, από το οποίο είναι απλά αδιανόητο να λείψω. Θα ξεχάσω τη συναυλία των Πυξ Λαξ στο ΟΑΚΑ, τον τελικό του Champions League στην Αθήνα, το τελευταίο βράδυ του Use Bar αλλά και κάθε Κυριακή στον Παρνασσό, όπου αν και σφάδαζα από τους πόνους, δεν σκέφτηκα δευτερόλεπτο να απουσιάσω;
Όπως τόσες και τόσες φορες λοιπόν, θα σφίξω τα δόντια και θα πάω, έστω και κουτσαίνοντας και θα χορέψω στους ρυθμούς του Lonely Boy μέχρι να δακρύσω από τον πόνο. Θα βοηθούσε αν η συναυλία δεν γινόταν στη Μαλακάσα που αναγκαστικά περιλαμβάνει τόσο περπάτημα, αλλά έτσι είναι η ζωή.
Πλέον, θα επικεντρωθώ στις φυσιοθεραπείες μου αν και η αλήθεια είναι ότι ο ελεύθερός μου χρόνος είναι πλέον ελάχιστος, μιας και το επόμενο Σαββατοκύριακο έρχεται και το Συνέδριο Tattoo, στο οποίο σκέφτομαι να χτυπήσω ένα «μάτι» στο δεξί μου πόδι, μπας και λυτρωθώ επιτέλους από τους τραυματισμούς.
Απόψεις
Οι αλιείς, με το δίκιο τους οι άνθρωποι, με ρώτησαν: έχεις λαγοκέφαλο; Έχω λαγοκέφαλο. Έχει ουρά; Έχεις λαγοκέφαλο, απάντησα κι εγώ στο τέλος. Η σκέψη δεν έφυγε από το μυαλό μου, συνεχίζει να με απασχολεί μέχρι και τώρα. Έχω λαγοκέφαλο; Έχεις λαγοκέφαλο. Έχει αυτιά; Έχω λαγοκέφαλο;