Έχω δει πολλούς τεμπελχανάδες σε καφετέριες να παίζουν τάβλι και να διαβάζουν για διδακτορικά

Έχω δουλέψει πολύ στη ζωή μου, έχω φτάσει εδώ που βρίσκομαι με μπόλικο κόπο κι αν κάτι δεν μπορώ, είναι η τεμπελιά και η οκνηρία.

Δυστυχώς, τις λιγοστές φορές που το πρόγραμμά μου, μου επιτρέπει να περάσω στα όρθια από μια καφετέρια για να πάρω έναν καφέ πριν πάω για δουλειά, βλέπω πάντοτε νέους ανθρώπους, αργόσχολους, να παίζουν τάβλι πίνοντας καφέ, ενώ διαβάζουν για τα διδακτορικά τους.

Τέτοιους ανθρώπους εγώ τους λυπάμαι και αναρωτιέμαι με τι πρότυπα μεγάλωσαν. Δεν πρόκειται να δώσω ποτέ ευκαιρία σε κάποιον νέο που προτιμά να διαβάσει για διδακτορικό λιωμένος σε μια καρέκλα, απ' το να κάνει κάτι δημιουργικό και παραγωγικό.

Κρίμα, πραγματικά κρίμα, εμείς δεν μεγαλώσαμε έτσι, εμείς παίρναμε την πέτρα και την στίβαμε. Θλίβομαι και ελπίζω να βρουν τα παιδιά αυτά ένα κίνητρο και να μην χάνουν την ώρα τους στα κινητά, το τάβλι και τα διδακτορικά.

Ξυπνήστε πριν να είναι αργά.

---