Λελέ. Καμία και σήμερα. Απολελέ. Κάντε λίγο ησυχία παρακαλώ, γιατί νομίζω ότι ακούω τα λελεδόνια. Πάει, αυτό ήταν. Απολύθηκα ψαρούκλες, τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες και δεν σας βλέπω καν.
Ήταν μια δύσκολη θητεία, δεν λέω. Έπηξα, έφαγα εμπλοκές, ταλαιπωρήθηκα. Αλλά δεν φίδιασα δευτερόλεπτο, ούτε έβαλα βύσμα για τίποτα. Έμαθα πολλά δίπλα στον Πάνο. Να λύνω και να δένω το όπλο μου, να απομνημονεύω συνθηματικά, να καθαρίζω πατάτες, να οδηγώ Stayer και να ρίχνω με το G4Α4 μου. Μα κυρίως, έκανα φίλους που θα μείνουν και πήρα μαθήματα ζωής.
Αλλά αυτό ήταν. Η λελέντζα τερμάτισε, η αστυνομική ταυτότητα έγινε και πάλι δικιά μου. Τέρμα τα σκοπέτα και οι έφοδοι, πλέον θα κοιμάμαι στο καθαρό μου κρεβατάκι και θα επισκέπτομαι μόνο τη δική μου τουαλέτα. Το Υπουργείο Ναυτιλίας με περιμένει, μικρός έπαιζα συνέχεια με το πειρατικό καράβι της Playmobil, οπότε όσα χρειάζεται τα γνωρίζω. Θα αφήσω έργο, αλλά δεν θα ξεχάσω όσους αγάπησα στο Πεντάγωνο.
Ψαρούκλες, σας αφήνω μέσα.
Απόψεις
Οι αλιείς, με το δίκιο τους οι άνθρωποι, με ρώτησαν: έχεις λαγοκέφαλο; Έχω λαγοκέφαλο. Έχει ουρά; Έχεις λαγοκέφαλο, απάντησα κι εγώ στο τέλος. Η σκέψη δεν έφυγε από το μυαλό μου, συνεχίζει να με απασχολεί μέχρι και τώρα. Έχω λαγοκέφαλο; Έχεις λαγοκέφαλο. Έχει αυτιά; Έχω λαγοκέφαλο;