Σχολίασαν μερικοί το γεγονός πως χτύπησα το σφυρί στην επίσκεψή μου στη Wall Street. Ένας μαρξιστής δεν μπορεί να σημάνει τη λήξη της συνεδρίασης στον ναό του καπιταλισμού και οι επενδυτές από κάτω να αποθεώνουν, είπαν. Bullshit my friends.
Η αρχή έγινε. Μέσα στο άντρο της δυτικής οικονομίας, λες και ήμουν ο Κριστιάνο Ρονάλντο μέσα στο Κάμπ Νόου, έβαλα γκολ και πάγωσα τις εξέδρες. Σήκωσα και χτύπησα με όλη μου την ορμή το σφυρί, το σύμβολο της εργατικής τάξης, μπροστά στα μάτια των νεόπλουτων χαρτογιακάδων του παγκόσμιου μονοπωλίου.
Πλέον, έμεινε το δρεπάνι, το σύμβολο των αγροτών μας, για να κλείσει ο κύκλος του σφυροδρέπανου και να κερδίσουμε, κάνοντας περήφανο τον Λένιν και τον Μαρξ. Η επανάσταση άρχισε, δεν ήταν οκτωβριανή, αλλά δεκεμβριανή και χτυπώντας το σφυρί ένιωθα τα δεσμά των τάξεων να σπάνε, όπως τα γόνατα των αμυντικών όταν μαρκάρουν τον Μέσι.
Η σαρανταποδαρούσα αντεπιτίθεται. Η καμπάνα ήχησε. Μόνο που ήταν αυτή του πολέμου. Venceremos brothers.
Απόψεις
Οι αλιείς, με το δίκιο τους οι άνθρωποι, με ρώτησαν: έχεις λαγοκέφαλο; Έχω λαγοκέφαλο. Έχει ουρά; Έχεις λαγοκέφαλο, απάντησα κι εγώ στο τέλος. Η σκέψη δεν έφυγε από το μυαλό μου, συνεχίζει να με απασχολεί μέχρι και τώρα. Έχω λαγοκέφαλο; Έχεις λαγοκέφαλο. Έχει αυτιά; Έχω λαγοκέφαλο;