Διάβαζα τις προάλλες τις δηλώσεις του Γιάννη Μπέζου, σχετικά με το reunion που ήρθε, με εμάς, τους παλιούς του συμμαθητές.
«Εγώ πήγα μια φορά σε ένα reunion και κόντεψα να αυτοκτονήσω, διότι διαπίστωσα ότι όλοι οι παλιοί χαζοί παρέμειναν χαζοί κι όλοι οι ανόητοι χειροτέρευσαν. Δεν είδα καμία βελτίωση. Απογοητεύτηκα τόσο πολύ που δεν θέλω να ξαναδώ κανένα. Δεν έχω κάτι να πω. Βλέπω ότι δεν αλλάζουν έτσι εύκολα οι άνθρωποι», είπε ο κλασικός Γιάννης.
Ε λοιπόν, κι εμείς απογοητευτήκαμε που όσοι ήταν από τότε ψωνάρες και κόπανοι, παραμένουν έτσι και κοντέψαμε να αυτοκτονήσουμε επειδή συνέχεια ήθελε να τραγουδήσει και μάς μιλούσε με ύφος. Δεν είδαμε καμία βελτίωση και στο Λύκειο τα ίδια έκανε.
Δυστυχώς κύριε Μπέζο, δεν αλλάζουν έτσι εύκολα οι άνθρωποι, αλλά τουλάχιστον τώρα δεν χρειάζεται να σας βλέπουμε κάθε μέρα να μας μιλάτε για τέχνη και να μας βάζετε με το ζόρι να σας ακούσουμε.
Στο επόμενο reunion καλύτερα να κανονίσετε καμία παράσταση.
Απόψεις
Οι αλιείς, με το δίκιο τους οι άνθρωποι, με ρώτησαν: έχεις λαγοκέφαλο; Έχω λαγοκέφαλο. Έχει ουρά; Έχεις λαγοκέφαλο, απάντησα κι εγώ στο τέλος. Η σκέψη δεν έφυγε από το μυαλό μου, συνεχίζει να με απασχολεί μέχρι και τώρα. Έχω λαγοκέφαλο; Έχεις λαγοκέφαλο. Έχει αυτιά; Έχω λαγοκέφαλο;