Ο έντονος τσακωμός της Άννας Βίσση με τον Νίκο Καρβέλα δεν επηρεάζει μόνο τους ίδιους, αλλά φυσικά θα παίξει σημαντικό ρόλο στην ψυχολογική κατάσταση, την ανάπτυξη και τη δημιουργία τραυμάτων σε όλους τους πολίτες.
Επιθυμητός στόχος ενός αξιοπρεπούς επαγγελματικού διαζυγίου είναι να δημιουργηθεί ένα νέο πλαίσιο σχέσεων, υγιές, χωρίς εμπάθεια και ενοχές για τους φανς.
Φίλτρο των συμπεριφορών για την νέα πορεία (χωρίς πλέον την συνθήκη «όλοι μαζί») είναι η καλλιτεχνική ευθύνη που δηλώνει σταθερά ότι «το δυαδικό εμείς» παύει να ισχύει. (D. Cahn,1992)
Σε αυτό το επίμαχο χρονικό διάστημα (οπότε αλλάζουν κατακλυσμιαία συνήθειες, συμπεριφορές, ρόλοι και συναισθήματα) ελλοχεύει -ως φυσικό επόμενο- ο κίνδυνος ο φαν που θα ακολουθήσει είτε τον Καρβέλα, είτε τη Βίσση, να απομακρυνθεί ψυχολογικά και συναισθηματικά από τον άλλον.
Φαν και απομακρυσμένος καλλιτέχνης, υποβάλλονται σε ένα νέο ψυχοσυναισθηματικό κόσμο με κώδικες πλέον την απουσία και την απόσταση. Αιφνίδια, στερούνται εμπειρίες οικειότητας, εγγύτητας, θαλπωρής, επικοινωνιακής αλληλεπίδρασης, φροντίδας και δέσμευσης (McAdams, 1988, White et al., 1986, Sternberg, 1986).
Πρόκειται για βιώματα ανατροπής, αναπάντεχα για τον ψυχικό κόσμο του πολίτη, αφού ο καθημερινός καλλιτέχνης, μετατρέπεται σε απομακρυσμένο πρόσωπο-επισκέπτη! Μέσα σε αυτήν την βίαιη σχάση των δυναμικών της εν διαστάσει καλλιτεχνικής οικογένειας – έχουν ερευνητικά εντοπιστεί, συμπεριφορές παρεμπόδισης ή και αποκλεισμού στην επαφή του απόντος καλλιτέχνη με τον φαν του.
Επίσης, μεταγενέστερα, παρατηρείται άρνηση και του ίδιου του φαν να συναντά ή και να συναλλάσσεται με τον απομακρυσμένο καλλιτέχνη! Πρόκειται για το φαινόμενο της καλλιτεχνικής αποξένωσης ή αλλοτρίωσης (Parental Alienation Syndrome (PAS) για το οποίο έχουν γίνει διαχρονικές, σοβαρές μελέτες και έρευνες. (R.A. GARDNER, M.D. (2001). Cresskill, New Jersey: Creative Therapeutics, Inc. (1992), Turkat D, (1995).
Παρακαλείτε θερμά, όποιος βιώνει αντίστοιχα συναισθήματα, να επικοινωνήσει άμεσα με κάποιον ειδικό.
Απόψεις
Μοιραία, χτύπησα το κεφάλι μου στον τοίχο και μετά δεν ήξερα τι έλεγα. Όταν συνήλθα, κατάλαβα αμέσως το σφάλμα μου. Υπόσχομαι στο εξής να μην ξεχάσω ξανά το κράνος μου και γενικά να προσέχω πού κυκλοφορώ.