Ντρέπομαι, ντρέπομαι βαθιά και θλίβομαι για τις αντιδράσεις σε όσα τόνισα στο Ευρωκοινοβούλιο.
Μην τολμήσει κάποιος να πάρει θέση υπέρ των εργοδοτών, αμέσως να πέσετε να τον φάτε. Λες κι αυτοί δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν άγχη, δεν έχουν ανάγκες. ΟΚ, ίσως λίγο μεγαλύτερες ανάγκες από τις δικές σας, αλλά κι αυτές ανάγκες είναι.
Όταν τεμπελιάζετε, ζητάτε, ζητάτε, ζητάτε, έχετε διαρκώς αιτήματα και δεν λέτε ποτέ ευχαριστώ, πώς λέτε να νιώθουν; Αναρωτηθήκατε ποτέ τι θέλουν οι εργοδότες; Πώς θα είναι κι αυτοί χαρούμενοι;
Προτείνω την καθιέρωση της 2ας του Μάη, μία μέρα μετά την Πρωτομαγιά, ως αργίας για τα δικαιώματα των εργοδοτών. Φτάνει πια με τον βασανισμό και την κοροϊδία.
Δεν θα σας περάσει. Ραντεβού στις αυλές.
Απόψεις
Μοιραία, χτύπησα το κεφάλι μου στον τοίχο και μετά δεν ήξερα τι έλεγα. Όταν συνήλθα, κατάλαβα αμέσως το σφάλμα μου. Υπόσχομαι στο εξής να μην ξεχάσω ξανά το κράνος μου και γενικά να προσέχω πού κυκλοφορώ.