Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την όψιμη ευαισθησία ορισμένων για τον φοίνικα, το εθνικό μας πτηνό. Ανακαλύπτουν σήμερα ένα πτηνό που βρίσκεται στα βουνά μας πολύ πριν εμφανιστούν οι ίδιοι με τα αδιάβροχα μπουφάν τους και τα έντυπα συγχρηματοδότησης. Του τοποθετούν πομπούς, του δίνουν αριθμούς, καταγράφουν τις μετακινήσεις του. Σε λίγο θα του ζητήσουν και να συναινέσει στην επεξεργασία προσωπικών δεδομένων.
Ο φοίνικας, όμως, δεν είναι ένας αριθμός σε κάποιο υπολογιστικό φύλλο των Βρυξελλών. Είναι ένα ιστορικό, ελληνικό πουλί. Αυτό και μόνο θα έπρεπε να επιβάλλει έναν στοιχειώδη σεβασμό.
Ζει στα βουνά και τρέφεται κυρίως με κόκαλα. Δεν ζητά επιδοτούμενο brunch. Παίρνει το κόκαλο, το σηκώνει ψηλά με περηφάνια και το αφήνει να σπάσει στα βράχια. Μια απλή, δοκιμασμένη μέθοδος, την οποία ασφαλώς κάποιος σύμβουλος θα επιχειρήσει να αντικαταστήσει με πλατφόρμα.
Μας λένε ότι πρέπει να προστατεύσουμε τις φωλιές του από την ενόχληση. Συμφωνώ απολύτως. Να μην πλησιάζει κανείς. Ιδίως όσοι θέλουν να φωτογραφηθούν δίπλα του κρατώντας μια επιταγή για τη βιοποικιλότητα. Το πτηνό προσπαθεί να αναπαραχθεί και να κατακτήσει, όχι να συμμετάσχει σε ημερίδα.
Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από τα βασικά: ασφαλής τροφή, προστατευμένες φωλιές, περιορισμός των κινδύνων από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, ειδικά των ξένων. Και κυρίως, ας αφήσουμε το πτηνό ήσυχο.
Είχα ετοιμάσει και μια μικρή ομιλία για να εκφωνήσω κάτω από τη φωλιά του. Ο αρμόδιος ορνιθολόγος μού εξήγησε ότι αυτό συνιστά ενόχληση. Δυστυχώς, το ισχύον πλαίσιο δεν προβλέπει εξαίρεση για πατριωτικές ομιλίες.
Απόψεις
Μοιραία, χτύπησα το κεφάλι μου στον τοίχο και μετά δεν ήξερα τι έλεγα. Όταν συνήλθα, κατάλαβα αμέσως το σφάλμα μου. Υπόσχομαι στο εξής να μην ξεχάσω ξανά το κράνος μου και γενικά να προσέχω πού κυκλοφορώ.